Vergaderen...

Vanavond gaat Frisia, de vroege middeleeuwen afdeling van Die Landen van Herwaerts Over, vergaderen. In de loop van het seizoen hebben we gemerkt dat er het nodige schortte aan de manier waarop we bezig waren. Niet dat we het zo vreselijk slecht deden, maar we merkten gewoon dat het op een aantal punten veel beter kon.

Sinds de vaststelling dat het tijd was om de koppen bij elkaar te steken heb ik veel nagedacht over de hobby, anderen ook trouwens, dus er is heel wat af gediscussieerd. Persoonlijk vond ik het zeer verhelderend om nu eens te proberen vast te stellen waar we nu eigenlijk met zijn allen mee bezig zijn en waarom we dingen doen zoals we ze doen.

Het is nu nog even afwachten wat er precies uit de vergadering gaat komen. Ik hoop dat we op één lijn kunnen komen en volgend seizoen met zijn allen als Frisia 2.0 gaan streven een super-authentieke levende geschiedenis groep te zijn.

Volgens mij is de kern van onze hobby dat we willen ervaren hoe vroege middeleeuwers leefden. Wil je dit goed doen, dan moet je zo min mogelijk concessies doen qua authenticiteit. Dus probeer je alles zo goed mogelijk te doen: kleding van de juiste materialen en in de juiste kleuren, accessoires en aardewerk die in onze streken in de gekozen periode werden gebruikt (dus geen IJslandse riemeindjes als je iemand uit de Lage Landen bent, om de hand maar eens in eigen boezem te steken...) enz. enz.

Er zijn nog wel meer punten waarop we kunnen verbeteren: nu eten we nog te vaak boterhammetjes van de supermarkt met een plakje ham of met jam. OK, het kost wat meer moeite, maar waarom niet zelfgebakken brood of als dat niet lukt "echt" stevig brood? (de laatste tijd gebruiken we bijv. regelmatig Tibetaans brood. Zeer stevig en voedzaam en in geval van nood ook toepasbaar in hand-to-hand-combat: zo'n brood wil je niet tegen je hoofd aan krijgen!) En zo valt er nog wel meer te bedenken: gebakken eieren met spek? Lekker, maar is dat niet een erg modern ontbijt? Een laatste aandachtspunt is dat we te vaak als een groep losse, toevallig bij elkaar geraapte middeleeuwers ergens staan. Dat is erg gek, je gaat toch niet zo maar bij een stel mensen staan met wie je verder niets te maken hebt? Toch doen wij dat als reenactors wel... dus moeten we bedenken wat onze onderlinge band is: zijn we familie, collega's, reisgenoten. Het maakt eigenlijk niet uit, maar als je die band kunt uitdragen wordt een kampje meteen veel "echter". En maak dan meteen gebruik van je biografie en je middeleeuwse naam. Als reenactor met een moderne 20e eeuwse naam val je ook meteen door de mand.

Zoals uit het bovenstaande blijkt wordt helaas vaak uit het oog verloren dat we onze hobby in veel gevallen voor publiek uitvoeren. Dat schept een verantwoordelijkheid, het publiek ziet ons en vormt zich aan de hand van wat wij uitspoken een beeld van de Middeleeuwen. Dan moeten we dus wel weten waar we mee bezig zijn en enige zekerheid hebben dat hetgeen we laten zien correct is. Doe / Wil je dat niet, dan ben je in mijn ogen verkeerd bezig. En denk niet dat dit een soort van "holier than thou" houding is, zo van jullie doen het allemaal fout, maar ik doe het goed. Absoluut niet. Als ik naar mijn eigen uitrusting kijk dan zie ik nog tal van dingen die voor verbetering vatbaar zijn. En daar probeer ik aan te werken, want ook dat is een onderdeel van het plezier dat je aan deze hobby hebt.

Later meer hierover. Nu eerst maar eens kijken wat vanavond oplevert.

 

Wie wat waarom?

Op deze site wil ik vastleggen waar ik m.b.t. middeleeuws reenactment zoal mee bezig ben: projecten, onderzoekjes, recensies en wat ik verder tegenkom. De nadruk ligt op Viking en Karolingisch/ Frankisch van rond 825 AD.